Informacje
Bielsk Podlaski
Do zabytków Bielska należą: średniowieczne grodzisko z w. XII – XIII w. . zachowany został układ urbanistyczny z XV – XIX w. z rynkiem Staromiejskim i Rynkiem Nowomiejskim (pl. Ratuszowy). Kościół pw. Matki Bożej z Góry Karmel został wybudowany w latach1643-45 dla karmelitów trzewiczkowych. Jest on jednonawowy, murowany. Po pożarze w 1784 r. został odbudowany w 1794 r. Po 1796 r. cerkiew greckokatolicka, po 1866 r. cerkiew prawosławna. W 1920 r. został przywrócony kościołowi katolickiemu. Wyposażenie kościoła jest o charakterze późnobarokowym. Przed kościołem uszkodzony dzwon z 1788 r. został wywieziony do Rosji w 1915 r. powrócił w 1923 r. klasztor Karmelitów trzewiczkowych wybudowany w poł. XVII wczesnobarokowy, murowany. Spłonął w 1784 r. został odbudowany w 1794 r. Po 1796 r. Prusacy obrócili go na więzienie. W 1863 r. został przebudowany przez Rosjan na budynek więzienny i zbudowany w stylu klasycystycznym. Po ostatniej wojnie w jego murach znajdowała się siedziba Urzędu Bezpieczeństwa, obecnie zaś znajduje się tu Państwowa Szkoła Muzyczna.
Ratusz miejski – późnobarokowy z wieżą zegarową. Pierwotnie z XVI w. gruntownie przebudowany w latach 1778-79. na iglicy hełmu wieża sylwetka szarańczy upamiętniająca nalot tych owadów na miasto w 1779 r. Karczma piwna – z I. poł. XIX w. drewniana , na kamiennej podmurówce została rozebrana na początku lat 90./ XX w. i odbudowana w latach 1993-94.
Kościół farny pw. Narodzenia NMP i św. Mikołaja zbudowany został w 1783 r. wg projektu Szymona Bogumiła Zuga, trójnawowy, murowany, klasycystyczny. Wewnątrz świątyni znajduje się 20 kolumny doryckich, organy z 1816 r. i Dzwonnica z 1843 r.
Cerkiew pw. narodzenia NMP – tzw. „Preczystieńska” – barokowa, drewniana, została zbudowana pod koniec XVII we. Jako unicka. Od 1839 r. służy prawosławnym, wówczas tez zostały wprowadzone detale charakterystyczne dla stylu moskiewskiego. Obok stoi drewniana dzwonnica z przeł. XVIII i XIX w.
Cerkiew pw. Michała „Michałowska”, późnobarokowa. Wybudowana w 1789 r. jako unicka. W poł. XIX w. jako świątynia prawosławna, ozdobiona według architektury tego wyznania. Została przebudowana w latach w l. 1912-14. wewnątrz znajdują się trzy ikonostasy z XIX w. ,Cenne ikony z XVII w. Przy cerkwi znajduje się jedyna w Polsce szkoła ikonograficzna.
Cerkiew pw. sw. Trójcy (tzw. „Troickaja”)z XVI we.
Parki Narodowe Biebrzański, Narwiański i Wigierski.
Został powołany w dniu 9 IX 1993 r. obejmuje on powierzchnię 59 tys. ha zaś strefa ochronna wokół parku zajmuje obszar 66 tys. ha. Park ów został utworzony dla ochrony i utrzymania ekosystemu doliny Biebrzy wyróżniającego się występowaniem, rzadkich zbiorowisk roślinnych, ornitofauny i cennych gatunków ssaków. BPN jest obecnie największym parkiem narodowym w Polsce a jednocześnie jednym z najcenniejszych obszarów przyrodniczych w europie. Stanowi najbardziej naturalny w środkowej europie kompleks torfowisk. Obejmuje swoim zasięgiem prawie całą dolinę Biebrzy. Bagna i torfowiska zajmują pas długości ponad 100 km i szerokości 1-4 km w północnej części doliny, 30 – 40 km w części środkowej oraz 10-15 km w części południowej. Trudne warunki terenowe w naturalny sposób hamowały tu gospodarkę człowieka i przyczyniły się do zachowania licznych unikalnych gatunków roślin i zwierząt. Na obszarze bagiennym przeważają torfowiska niskie. Lasy zaś zajmują 15,5 tys. ha. Z gatunków rzadko spotykanych występują tu: gnidosz królewski, skalnica torfowiskowa, wielosił błękitny, turzyca życiowa. Bytuje tu 273 gatunków ptaków. Z czego najrzadsze to: orzeł bielik, gadożer, cietrzew, sowa błotna, ciekawsze ssaki to łosie, gronostaje, jenoty. Bagna biebrzańskie jako obszar unikalny w skali europejskiej są przewidziane dopisania na listę UNESCO, jako światowy rezerwat biosfery.
Narwiański Park narodowy powstał 1 I 1989 r. i zajmuje powierzchnię 15 tys. ha na pograniczu Pojezierza suwalskiego i równiny augustowskiej. Obszary leśne stanowią 61 % powierzchni parku, zaś wody powierzchniowe 19 &. WPN jest zróżnicowany pod względem krajobrazu i charakteru otoczenia. Obejmuje on jez. Wigry oraz tereny leśne , torfowiska, łąki i pastwiska.
Przez Park przepływają rzeki: Czarna Hańcza, Kamionka i Wiatrołuża. W części północnej zaś przeważają obszary morenowo – jeziorne, w południowej zaś sandrowe. WPN cechuje się duża różnorodnością zbiorowisk roślinnych. Charakterystyczne jest tu tez występowanie licznych gatunków borealnych. Liczna i różnorodna jest tu fauna – szczególnym symbolem parku jest bóbr. Mieszkają tu tez i liczne gatunki ptaków dzięki czemu Park został umieszczony na liście obszarów konwencji Ramsarsakiej. Z rzadkich gatunków bytują tul rybołów, bielik, kania czarna i bocian czarny, cennym zabytkowym obiektem w paru jest pokamedulski zespół klasztorny na półwyspie Wigry.